La poesia di Giusy Nisticò varca i confini linguistici e geografici, approdando sulle pagine della stampa culturale albanese con una selezione di liriche intense e profondamente introspettive. Al centro della pubblicazione spicca “Lotët” (“Lacrime”), testo emblematico di una scrittura che indaga l’animo umano con delicatezza e forza insieme, accompagnato da altre composizioni che raccontano memoria, parola, tempo ed emozione.
Nata a Cirò Marina, Giusy Nisticò si conferma una voce poetica capace di dialogare con lettori di culture diverse, grazie a un linguaggio simbolico universale, fondato su immagini potenti: uragani silenziosi, stanze del cuore, parole che diventano luce o polvere, attimi che restano impressi oltre il loro passaggio. Le sue poesie non descrivono soltanto il sentire individuale, ma si fanno spazio di riconoscimento collettivo, dove fragilità e resistenza convivono.
Determinante, in questo percorso di apertura internazionale, il lavoro di Anila Dahriu, poetessa e traduttrice, che ha saputo restituire in lingua albanese la musicalità e la profondità dei versi originali, rispettandone il ritmo emotivo e il valore simbolico. La traduzione non è semplice trasposizione linguistica, ma atto creativo che consente alla parola poetica di rinascere in un nuovo orizzonte culturale.
Le liriche pubblicate – Lotët, Kujtime, Reflektime, Fjalë, Dhoma, Çaste – compongono un mosaico coerente: ogni testo è una soglia, un invito alla riflessione, un attraversamento silenzioso dell’interiorità. La poesia di Nisticò si muove tra dolore e speranza, tra perdita e ricostruzione, trasformando l’esperienza individuale in gesto universale.
Con questa pubblicazione, Giusy Nisticò consolida il proprio cammino letterario iniziato nel 2012 con Animo Poetico e proseguito con raccolte come Vezzi del Cuore, Fili di Parole e Il Tempo dei Sentimenti, fino al recente Te Lidhesh Petalet, già proiettato oltre i confini nazionali. Un percorso coerente, che trova nella traduzione e nel dialogo tra lingue una naturale evoluzione.
La poesia, ancora una volta, dimostra di essere ponte tra mondi diversi: una voce che nasce in Calabria e risuona altrove, mantenendo intatta la sua autenticità.
Giusy Nisticò
Poezitë e Giusy Nisticò janë udhëtime të vogla brenda shpirtit të njeriut, ku kujtimet, emocionet dhe mendimet ndërthuren me imazhe të gjalla dhe simbolike. Çdo poezi na fton të ndalojmë, të shohim brenda vetes dhe të njohim forcën dhe brishtësinë që bashkëjetojnë në zemër.
Përmes metaforave të fuqishme — uragane të heshtura, dhoma të zemrës, ylbere — autores i bëhet e prekshme dhimbja, kujtesa, liria dhe shpresa. Vargjet e saj kanë një ritëm të natyrshëm, duke alternuar pushime dhe rrjedhë mendimesh, duke krijuar një muzikë që shoqëron lexuesin përgjatë rrjedhës së ndjenjave.
Kjo përmbledhje është një ftesë për reflektim dhe dëgjim: na flet për atë që shpesh mbetet i fshehur, na kujton rëndësinë e emocioneve autentike dhe të dritës që, edhe në vështirësi, gjithmonë mund të kthehet.
Të lexosh Nisticò do të thotë të bësh një udhëtim brenda vetes, udhëhequr nga delikatesa dhe fuqia e fjalës së saj, e aftë të transformojë dhimbjen në bukuri dhe kujtesën në përvojë të përbashkët.
LOTËT
Lotët e zemrës
janë tehë hijesh
që çajnë kraharorin në heshtje.
Majat prej çeliku
zhyten në mishin e gjallë,
duke përhapur një dhimbje
që s’ka emër.
Janë uragane të heshtura,
shkatërrime të padukshme,
dhe në kalimin e tyre
mbytin dritën
që ka mbetur në brendësi.
Kujtime
Ka ngashërime kujtimesh
dhe pika ndjenjash
të mbyllura në zemër.
Përqafime ëndrrash
në lëvizje të përjetshme
dhe mendime të lëkundura
në rritje të vazhdueshme.
Situata të endura
nga pafundësia e jetës,
dhe normaliteti që kushtëzon,
duke tërhequr veprimet
si një magnet.
Fryma përkëdhel
ditët dhe plagët,
duke zbutur ligësitë
dhe duke dhënë hov
ngjitjeve përpara.
Reflektime
Reflektime të burgosura
në bindje të vjetra
dridhin iluzionin
e një etike të shkëmbyer me shpirtin
nga një racionalitet i paqartë.
E megjithatë një frymë lirie
kthehet të oksigjenojë të vërtetën,
duke larë ligësitë,
duke shkrirë peshën e viteve.
Kështu arsyeja evoluon,
kapërcen pavendosmërinë
dhe një kriter i ri drite
vendos rregull në kaos,
duke hapur më në fund hapësirë
emocioneve të vërteta,
vizionit që ndriçon.
Fjalë
Ka fjalë
që thahen sapo lindin
dhe shndërrohen në pluhur,
të tjera ushqejnë tokën
si një pleh i heshtur
dhe shpërthejnë befas
si rrufe që ndriçojnë qiellin.
Ka fjalë
që vezullojnë si një ylber,
duke hapur një shteg të qetësisë.
Dhe ka fjalë
të pëshpëritura në qetësi,
një ligështim i lehtë në erë,
të afta të rikthejnë paqen
në udhëtimin drejt horizonteve të reja.
Dhoma
Dhomat e zemrës
janë mure të holla
të bindjeve dhe kufizimeve,
reaksione që ndërthuren
me rezistenca të lashta,
të afta madje
të bëjnë të shkëlqejnë ekselencat.
Ka një kërkesë që ulërin,
ngrihet, rebelon,
dhe nuk njeh dorëzim.
Dhe pastaj një nyje pranish,
një kor pjesëmarrjesh
që koha e distilon ngadalë
në fragmente të pastër të emocioneve,
duke vendosur gjithçka në rregull
pa u hezituar kurrë.
Çaste
Çastet e lumtura janë si
pupla të buta, të lehta dhe të shkurtra,
që i merr era.
Megjithatë, edhe pse kalimtare në rrugëtim,
lënë një shteg ndjenjash
dhe kujtimesh të pavdekshme,
që koha nuk mund t’i shuajë.
Poesie inedite di Giusy Nisticò
Le poesie di Giusy Nisticò sono piccoli viaggi nell’animo umano, dove ricordi, emozioni e pensieri si intrecciano con immagini vivide e simboliche. Ogni componimento ci invita a fermarci, a guardare dentro di noi, e a riconoscere la forza e la fragilità che convivono nel cuore.
Attraverso metafore intense — uragani muti, stanze del cuore, arcobaleni — l’autrice rende tangibili emozioni profonde come dolore, memoria, libertà e speranza. I suoi versi hanno un ritmo naturale, alternando pause e flussi di pensiero, creando una musicalità che accompagna il lettore lungo il filo dei sentimenti.
Questa raccolta è un invito alla riflessione e all’ascolto: ci parla di ciò che spesso rimane nascosto, ci ricorda l’importanza delle emozioni autentiche e della luce che, anche nelle difficoltà, può sempre tornare.
Leggere Nisticò significa fare un percorso dentro di sé, guidati dalla delicatezza e dalla forza della sua parola, capace di trasformare il dolore in bellezza e la memoria in esperienza condivisa.
ANILA DAHRIU
LACRIME
Le lacrime del cuore
sono lame d’ombra
che fendono il petto nel silenzio.
Punte d’acciaio
affondano nella carne viva,
spargendo un dolore
che non ha nome.
Sono uragani muti,
devastazioni invisibili,
e nel loro passare
soffocano la luce
rimasta nell’umore.
Memorie
Ci sono singhiozzi di memorie
e gocce di sentimenti
cinti nel cuore.
Abbracci di sogni
in eterno movimento
e pensieri fluttuanti
in continuo accrescimento.
Situazioni confezionate
dall’immenso della vita,
e la normalità che condiziona,
attirando le azioni
come una calamita.
Il respiro accarezza
i giorni e le ferite,
arginando le cattiverie
e dando slancio
alle salite.
Riflessioni
Riflessioni imprigionate
nelle vecchie convinzioni
scuotono l’illusione
di un’etica barattata all’anima
da un’ambigua razionalità.
Eppure un soffio di libertà
torna a ossigenare la verità,
lavando le nefandezze,
sciogliendo il peso degli anni.
Così la ragione si evolve,
supera l’indecisione
e un nuovo criterio di luce
rimette ordine nel caos,
aprendo finalmente spazio
alle emozioni autentiche,
alla visione che chiarisce.
Parole
Ci sono parole
che si seccano appena nate
e si fanno polvere,
altre che nutrono la terra
come un concime silenzioso
ed esplodono improvvise
come fulmini che illuminano il cielo.
Ci sono parole
che brillano come un arcobaleno,
spalancando un varco di sereno.
E ci sono parole
sussurrate nella quiete,
un lieve brusio nel vento,
capaci di restituire pace
al cammino verso nuove mete.
Stanze
Le stanze del cuore
sono mura sottili
di credenze e limitazioni,
reazioni che si intrecciano
a resistenze antiche,
capaci perfino
di far brillare le eccellenze.
C’è una pretesa che urla,
si innalza, si ribella,
e non conosce resa.
E poi un nodo di presenze,
un coro di partecipazioni
che il tempo distilla piano
in puri frammenti di emozione,
mettendo tutto in ordine
senza mai esitare.
Momenti
I momenti felici sono come
delicate piume, leggere ed effimere,
che il vento porta via.
Eppure, anche se fugaci lungo il cammino,
lasciano una scia di sentimenti
e ricordi immortali,
che il tempo non può cancellare.
